روزی بود و روزگاری

روزنامه نگاری بود دگراندیش، حبس کشیده و بسیار نگران آزادی و دموقراسی. روزی خبرش دادند که رای خواهی جمهوری نهم در راه است، به ناگاه در فکر فرو رفت، بسی غور کرد و با خود اندیشه همی کرد که کدامین راه، راه صواب است؟ مدتی بگذشت تا قلم بر دست بگرفت و بنگاشت دستور تحریم رای خواهی را "تحریم رای خواهی، بهترین پاسخ". چنان که گویند، در این دستورنامه پیش گویی هایی نیز بنمود که روزگار همه را وارونه تاویل نمود. در افلاک همی دیده بود که رای خواهی  سنه ی 84 من حیث مشارکت مردمان، رسواترین رای خواهی  تاریخ این ملک همی خواهد بود. بسی دلیل برآورد تا اثبات همی کند که این نظام را امیدی به اصلاح نیست. از ادله اش "برتر دانستن اسلام و احکام آن در برابر حقوق ملت و رسمی نمودن دین" از سوی حکومت همی بود.

 از آنجا که مجال این سطور اندک است و حوصله ی قاریان اندکتر به همین باریک بسنده می کنیم که از فرط فزونی عشق و علاقه اش به مکتب آتاتورک،  که در سینه مستور نموده بود در آن دستورنامه به حضور دین در قانون چنان بتاخت که روح آن ملعون مذکور بسی شاد گردید و بشکن فراوان در آتش جهنم همی زد.
به هر روی رای خواهی نهم بگذشت و این دردانه ی روزگار بیقرار همی بود، شب و روز به آزادی همی اندیشید تا ناگاه تارنمایی بساخت بنام "مرتد" و سخن در آن همی پراکند، قرعه ی روزگار به نامش نوشته بود که تارنمایش غربال(پیلتر) همی گردد و کاربران از فیض قرائت سخنانش محروم همی.ناچار به خانه تکانی روی نمود و نامی آبرومند از برای تارنمای جدیدش برگزید، زان پس سخن اندک و آن اندک را نیز در لفافه همی گفت.
 روزها بگذشت و انتخاب جمهوری دهم نزدیک گردید. سخنان اندکش را اثری از تحریم نبود، گویی شور جوانیش زایل شده بود و قوت "شنای برخلاف جریان آب" را ز کف داده بود. الغرض روزها یک به یک بگذشت و خرداد سنه ی 88 خورشیدی فرا همی رسید. در این مجال باقیمانده سخن فراوانتر راند و مصاحبتی نیز با آن شهردار حبس کشیده (وزیر اعظم آن شیخ اصلاحات) بنمود تا میلش به ریاست آن شیخ را علنی همی سازد. رای خواهی برگزار همی شد و نتیجه اعلام همی. دگراندیش را باور قلب نتیجه ی رای خواهی  تا سرحد یازده هزار هزار رای در مخیله نمی گنجید و خود را از اقلیت طالب گشایش دانست که در بین اکثریتی فلان اسیر گشته اند. چند روزی بگذشت تا به روز اکتشاف عظیم نزدیک همی شد. عکسهایی "افسانه" ای (روزنمای افسانه) از دوستان خبرنگارش بگرفت که حاکی از کشف صندوقهای رای در کتابگاه نیم ساخته ی شیراز همی بود. غیرت خبرنگاریش جوشیدن بگرفت و اقدام به افشاگری همی نمود، تارنمایش پربازدید گشت و سخنش بر زبانها جاری، که فلانی چنین دیده و چنان گفته.
با آنکه ایراد فراوان بر قصه اش بگرفتند (که مجال پرداختن به آنها نیز فراهم نباشد) بدانها بی اعتنایی همی نمود. به ناگاه زنگ دورگویش به صدا در آمد، از ینگه دنیا سراغش را همی گرفتند و از مشاهداتش پرسش همی کردند که ای فریاد کننده ی آزادی در سرزمین اسارت، بگو آنچه دیدی از تقلب و حیله. و گفت آنچه باید می گفت و مشهور همی شد آنچنان که می خواست.
این بود سرگذشت آن یگانه ی دورانها و آن کاشف صندوقهای رای خواهی  شوراها.
آن تحریم کننده ی رای خواهی  نهم و دلسوز آرای رای خواهی  دهم.
آن که در سنوات گذشته بر دلایل قاطع امید به اصلاح حکومت نمی داشت و سخن از دین در قانون را بر نمی تافت، چپ و راست و غیره را بیهوده همی دانست و فتوا بر حرمت رای خواهی همی داد.

"دست کم چهار صندوق رای در کتابخانه مرکزی شیراز کشف شد.امروز چهارشنبه 10 تیر، در جریان بازدید«محمدرضا رضازاده،استاندار فارس و آیه الله ایمانی،امام جمعه شیراز» و خبرنگاران روزنامه های محلی شیراز از عملیات احداث ساختمان کتابخانه مرکزی شیراز،چهار صندوق رای در ساختمان نیمه کاره کتابخانه کشف شد. استاندار فارس پس از مواجه شدن خبرنگاران با این صندوق ها از آن ها خواست که به این موضوع در رسانه ها اشاره ای نکنند.او این صندوق ها را جزو «اسناد ملی» اعلام کرد. ساختمان نیمه کاره کتابخانه مرکزی شیراز که شعبه ای از کتابخانه ملی است در نزدیکی تالار حافظ شیراز(چهار راه حافظیه)قرار دارد. صندوق های رای در حالی کشف شده اند که بنا بر قوانین انتخابات،پس از پایان شمارش آرا، صندوق ها باید به تهران فرستاده شده باشند."

اما نگاه دقیقتر به یکی از تصاویر:

این هم تصویر احمدی نژاد در کنار صندوق رای انتخابات شوراهای اسلامی (85/6/29 ).

به برچسب صندوق سمت راست تصویر توجه کنید. دقیقا همان برچسبی است که روی صندوقهای کشف شده(!) در شیراز وجود دارد.

با وجود جوابیه ای که مسئولان به خبر فوق دادند، قسمتی از ماجرا همچنان مبهم است. با توجه به تاریخ انتصاب آیت الله ایمانی به امامت جمعه شیراز (23 بهمن 87) مشخص است که تصاویر منتشر شده مربوط به زمان برگزاری انتخابات شوراها نیست اما در مورد علت وجود صندوقهای رای سال 85 در چنین مکانی و در کف سالن احتیاج به توضیح بیشتری هست. وجود همین ابهام ها موجب می شود تا موضوعی ساده تبدیل به دستاویزی برای القای وقوع تقلب در انتخابات شود. در نهایت، انتقادی که نسبت به خبرنگار حرفه ای منتشر کننده خبر کشف صندوقهای رای وارد است القای این مطلب است که این صندوقها مربوط به انتخابات ریاست جمهوری دهم می باشد. در حالی که شواهد و جزئیات تصاویر اینگونه نشان نمی دهند. ضمنا در جزئیات داستان هم تناقضهای زیادی با تصاویر منتشر شده وجود دارد.